Oceń wpis  oddane głosy: 6 / 1

Wydarta  z kontekstu prawda może prowadzić do ustaleń niezgodnych  rzeczywistością. Do podstawowych kanonów dziennikarskiej etyki należy zrelacjanowanie konfliktu po uprzedniej wnikliwej analizie faktów podanych obie strony. Rzetelny dziennikarz przedstawi w reportażu argumenty obu stron.

Pani Elżbieta Jaworowicz prezentuje program "Sprawa dla reportera"od wielu lat.Credo p. E.J. - zwalczać niesprawiedliwość, pomagać ubogim i nieporadnym. Współczuć bankrutom, potępiać nuworyszy. I dobrze.

Mój głos ani przysporzy, ani nie odbierze p. Redaktor pokaźnej oglądalności. Kiedy jednak w roli eksperta w sprawie nie spłaconych kredytów występuje posiadający w tej kategorii walki klasę mistrzowską p. Andrzej Lepper, to trudno produkcję p.Jaworowicz pominać milczeniem. A więc w reportażu "Pulapka zadłużenia"  rolnik zaciągnął kredyt w kwocie 3.500 zł, spłacił 10.000 zł i stracił gospodarstwo rolne o pow. ponad 10ha, które zlicytowano

Prawda p.Jaworowicz jest następująca : pożyczył 3.500 zł oddał 10.000 zł i stracił dorobek całego życia. A wszystko odbyło się w majestacie prawa. Winę za ten stan rzeczy ponosi sąd i komornik,

Nie poznaliśmy jednak drugiej strony medalu, nie przytoczono stanowiska drugiej strony, t.j. w tym przypadku nie tylko wierzyciela, ale Sądu Rejonowego, który nie uwzględnił argumentów pokrzywdzonego dłużnika. Doprawdy tani to chwyt medialny- pokazano fragment uzasadnienia wyroku albo postanowienia dotyczący powyższego faktu i nic więcej. Obecny w studiu prawnik i eurodeputowany  Janusz Wojciechowski dość niewyrażnie przedstawił swoją opinię  przede wszystkim nie starał  odnieść do  argumentacji Sądu. Zaskakujące było stanowisko p. Andrzeja Leppera, który bardzo wstrzemięźliwie odniósł się do sprawy i nie namawiał poszkodowanego do zorganizowania protestu z udziałem wyposażonych w kosy rolników, a jedynie dokonał podziału na kredyty, które należy spłacać i te których płacić nie trzeba.

Być może dla części telewidzów przedstawiony powyżej fakt wystarczy do wyrobienia sobie poglądu jakie te sądy są niesprawiedliwe, a komornicy...szkoda gadać.

Dla mnie ta sprawa nie jest do końca jasna, albowiem dopiero po zapoznaniu się z pełną dokumentacją mógłbym wyrobić sobie pogląd co do kwestii, czy dłużnik jest ofiarą banku,sądu ikomornika, czy też własnej lekkomyślności. Pani Elżbieta Jaworowicz  nic nie wspomniała czym kierował się sąd oddalając zażalenia dłużnika. Na ekranie pokazano jedynie zdanie z uzasadnienia treści "pożyczył 3.500 zl oddał 10.000 zł".

I na zakończenie podam przykład wprost z życia.  Członek współnoty mieszkaniowej  od samego początku jej utworzenia t.j. od 2003 roku nie płaci kosztów eksploatacji za swój apartament w Kołobrzegu. Nie są one astronomiczne,  wynoszą w sumie za cały okres zaległości ca 10.000 zł a wartość lokalu co najmniej 100.000 zł , gdyby doszło do licytacji to lokal może być sprzedany za cenę znacznie niższą niż faktyczna wartość, może bowiem nastąpić  zmowa licytantów i być może dłużnik nic nie otrzyma, gdy z ceny sprzedaży potrąci się odsetki, koszty egzekucji, koszty wyceny i inne. I kto temu  będzie winien zły sąd bo zasądził, zły komornik bo zlicytował, czy biedny dłużnik, tyle że dlatego biedny bo niezbyt mądry.

 Oceń wpis  oddane głosy: 2 / 1

Byłem tydziń temu w Irlandii, miałem okazję zabaczyć, w jakich warunkach żyją tam nasi rodacy, którzy tam pracują. Dzień tych "białych niewolników: jest następujący - godzina 6 pobudka, godz. 7 praca, godzina 18 lub 19 powrót domu, kolacja, TVP lub Polsat, ew. rozmowa przez skype z rodziną o godz. 23 spanie i od nowa w następnym dniu. W dniach wolnych : telewizor, skype, piwo w domu z kolegami, w niedzielę kościół.

Niektórzy przebywają na emigracji zarobkowej wiele lat. Polacy są twardzi, cierpliwie znoszą to dobrowolne wygnanie i życie rodzinne liczą od urlopu do kolejnego urlopu. 

Mlody człowiek czasami nie wytrzymuje tych warunków i gdy żona odmawia przyjazdu urządza  sobie życie na nowo izakłada nową rodzinę.  Może nastąpić sytuacja odwrotna młoda żona nie wytrzymuje rozłąki  i pozostając  w kraju wiąże się z innym meżczyzną.

Dzieci mieszkają z matką. Co robią w takiej sytaucji dziadkowie. Dziadkowie kochają wnuków, pragną się z nimi spotykać, zabierać do swojego domu, wyjeźdżać z nimi na wakacje, pomagać w nauce lub w inny sposób kontaktować się z dziećmi swojego syna. Niekiedy reakcja matki jest negatywana, dążąc do zerwania kontaktu z mężem uniemożliwiaja dziadkom kontakt z wnukami.

Takie stanowisko  matki dzieci nie posiada prawnego uzasadnienia. Dziadkowie mogą żądać uregulowania osobistych kontaktów z wnukami, jeżeli leży to w interesie dzieci (uchwała S.N. 14.06.1988 III CZP 42/88) W uzasadnieniu tej uchwały czytamy:

”W warunkach społecznych naszego kraju duże znaczenie przywiązuje się do rodzin wielopokoleniowych, wynika to zarówno z tradycji rodzinnych, jak ze względu na szczególną rolę dziadków w faktycznym wykonywaniu pieczy nad małoletnimi wnukami. Dlatego utrzymanie styczności pomiędzy członkami rodziny trzypokoleniowej w warunkach bezkonfliktowych jest czymś jak najbardziej normalnym. Kodeks rodzinny i opiekuńczy reguluje stosunki osobiste wynikające z pokrewieństwa tylko pomiędzy rodzicami i dziećmi..

Rodzice mają obowiązek dbałości o rozwój dziecka w imię jego dobra. Winni zatem dla pełnego rozwoju jego osobowości umożliwić dziecku kontaktowanie się z jego krewnymi (dziadkami). Kontakty te wynikające często z silnych więzów emocjonalnych zwłaszcza dziadków z wnukami, wychowujących je od niemowlęcia, mogą wpływać na lepsze wychowanie i rozwój duchowy dziecka oraz sprzyjają kontynuowaniu więzów wielopokoleniowej rodziny. Takie zachowanie dziadków, okazywanie przywiązania i dbałości o wnuków nie tylko nie kłóci się z interesem dziecka, ale jest ono dla jego dobra

Jeżeli nie dojdzie do porozumienia dziadkowie mogą wystąpic na drogę sądową. Najważniejszy jest  bowiem interes dzieci, które także tęsknią do dziadków i  uniemożliwienie im tych kontaktów pozostawi trwały ślad w psychice wnuków.

 Oceń wpis  oddane głosy: 12 / 1

"Zapalenie się sygnału żółtego wymaga od kierowcy szybkiej decyzji, uwzględniającej prędkość pojazdu i jego odległość od skrzyżowania. Jest oczywiste, że w realiach niniejszej sprawy zatrzymanie pojazdu przed sygnalizatorem nie było fizycznie możliwe, a wymaganie gwałtownego hamowania byłoby sprzeczne z zasadami bezpieczeństwa i prowadziłoby nadto do zatrzymania pojazdu w obrębie środka skrzyżowania, a więc do sytuacji zagrażającej bezpieczeństwu ruchu pojazdów z kierunku poprzecznego. Przepis prawa nie może wymagać zachowania stwarzającego zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu. Treść przepisu § 95 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. 1999 r. Nr 58 poz. 622) jest więc zrozumiała i logiczna."

 Oceń wpis  oddane głosy: 18 / 2

Uchwalona przez Radę Europy Europejska Karta Społeczna obliguje w art. 4 ust.1 umawiające się strony, do ustalenia wynagrodzenia pracowników w takiej wysokości, które zapewni im i ich rodzinom godziwy poziom życia; Komitet Rządowy Rady Europy, interpretując ten zapis, uznał za pierwsze, ogólne kryterium godziwości wynagrodzenia 2/3 lub 68% przeciętnej płacy w danym kraju. Wobec tego że przeciętne wynagrodzenie wyniosło wg ostatnich danych statystycznych -2.983,98 zł miesięcznie- godziwe wynagrodzenie powinno wynosić 2.123.13 zł.

Oświadczeniem z dnia 30.11.1998 r R.P. ratyfikowała . postanowienia Karty ( Dz.U. 1999 nr 8, poz. 68) za wyjątkiem cyt. wyżej zapisu. Art. 13 k.p. stanowi wprawdzie, że pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia, ale warunki realizacji tego prawa ustalają przepisy prawa pracy oraz polityka państwa w dziedzinie płac, w  szczególności poprzez ustalenie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zasady ustalenia tej płacy ustalone zostały ustawą z dnia 10 października 2002 r.  ( Dz.U. nr 21, poz.94). W związku z tym niedopuszczalne jest ustalenie wynagrodzenia pracownika poniżej płacy minimalnej. Od dnia 1.01.2008 r. minimalne miesięczne wynagrodzenie za pracę wynosi 1.126 zł( Dz.U.2007.171.1209). Tak więc minimalna płaca stanowi obecnie 53% godziwego- wg skali przyjętej w krajach U.E. - wynagrodzenia.

Jeżeli więc wynagrodzenie ustalono poniżej powyzszego  minimum pracownik powinien wystapić o zapłatę różnicy.  Z prawa do godziwego wynagrodzenia (art. 13 kp) pracownik nie może wywodzić roszczenia o podwyższenie wynagrodzenia za pracę, poza żądaniem jego wyrównania do poziomu wynagrodzenia minimalnego (S.N. I PK 230/2005).

A oto kilka dalszych przykładów z orzecznictwa Sądu Najwyższego:

Wykonanie zadania premiowego po wyznaczonym terminie lub w niepełnym rozmiarze, uzasadnia jedynie obniżenie pracownikowi wysokości premii, a nie jej pozbawienie, jeżeli zachowuje ono dla pracodawcy tę samą lub proporcjonalnie zmniejszoną wartość Całkowite pozbawienie pracownika prawa do premii, który zadanie wykonał, aczkolwiek po terminie, pozostawałoby w sprzeczności z zasadą godziwego wynagrodzenia ( S.N. I PKN 691/2000).

Nieważne jest postanowienie regulaminu wynagrodzenia za pracę, wyłączające prawo pracownika do nagrody (premii) za okres rozliczeniowy w razie rozwiązania umowy o pracę po upływie tego okresu. ( S.N.I PZP 59/91). Istotny jest fakt wykonania zadania premiowego, a nie decyzja pracownika o wypowiedzeniu umowy o pracę, podjęta po tym fakcie.

Kryterium decydującym w ocenie czy określone świadczenie jest premią,  jest to, czy odpowiednie akty prawne przewidują z góry skonkretyzowane przesłanki nabycia prawa do świadczenia lub przesłanki prowadzące do jego pozbawienia albo obniżenia. Pracownik może więc domagać się premii regulaminowej, aczkolwiek świadczenie zostało określone jako premia uznaniowa (S.N. IPK 86/2006).

 Oceń wpis  oddane głosy: 2 / 0

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r, sygn. SK 49/2005 ( Dz. U. nr z dn. 10.05.2007 r. nr 81, poz. 554 ) dał posiadaczom przedwojennych obligacji nadzieję, że ich oczekiwanie na materialną satysfakcję za udzieloną przez ich przodków pomoc Skarbowi Państwa nie było daremne. Do dnia 10 maja 2008 r.miało nastąpić ustawowe uregulowanie tego problemu. Niestety Rząd nie opracował nawet projektu ustawy.Posiadacze obligacji pozostawieni zostali sami sobie. Istniała realna szansa, że sądy przyczynią się do chociażby częściowego załatwienia roszczeń. Również i ta szansa okazała się iluzją.

W praktyce niektórych sądów zauważalna jest tendencja do uciekania od meritum sporu gdy tylko zachodzi możliwość rozstrzygnięcia procesu w oparciu o zarzuty formalne. Niektóre procesy ( zwłaszcza przed sądem gospodarczym ) ograniczają się do wzajemnego poszukiwania zarzutów typu „braku przysłowiowej kropki nad i”, jeżeli takowy :”kruczek formalny” jest trafny sędzia bez wahania kończy sprawę nie interesując się zupełnie kwestią, że dzięki owemu „kruczkowi” strona  procesowa zostaje zwolniona z zobowiązania, które obowiązana była spełnic.

Przykro mi to mówić, ale nie sposób zgodzić się z werdyktem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r, sygn. I CSK 41/08. Oddalone zostało roszczenie posiadacza przedwojennych obligacji o zapłatę 352.000 zł, z tytułu obligacji wykupionych w 1935 roku. Termin wykupu minął z dniem 1 maja 1985 r. Sądy uznały zatem, ze termin przedawnienia upłynął z dniem 1 maja 1995 r. Skoro Pan Łukasz wystąpił do sądu dopiero w czerwcu 2004 roku, to okres opóźnienia wynosił aż 9 lat. Tak długie opóźnienie pozbawia sąd możliwości stosowania art 5 k.c., który jako tzw. klauzula generalna daje sądowi mozliwość kwalifikacji zarzutu przedawnienia jako wykorzystanie prawa w sposób sprzeczny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem albo z zasadami współżycia społecznego.

A po co ów Łukasz miał występować do sądu w roku 1985 i przez dziesięć następnych lat? Ano po ułamek grosza, bo tak wynikało, z przerachowania waluty przedwojennej na walutę powojenną.

W wyroku z dnia 9 listopada 2001 r. I CKN 690/99 Sąd Najwyższy stwierdził „Powód realizujący roszczenie pieniężne nie może domagać się zasądzenia kwoty niższej od 1 grosza jako najmniejszej jednostki monetarnej, ponieważ świadczenie takie nie może być spełnione”.

Również w III R.P. Łukasz P. nie miał żadnych szans na wygranie procesu, albowiem obowiązująca za czasów PRL zasada nominalizmu została utrzymana, z zastrzeżęniem  wynikającym z art. 358,1 par. 3 k.c. który uprawniał sąd do odstąpienia o tej zasady w drodze szczególnego wyjątku. Takowy wyjątek nie dotyczył roszczeń z tytułu przedwojennych obligacji, o czym wyraźnie stanowił art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. nowelizującej kodeks cywilny ( Dz. U nr 55, poz. 321 ).  

Możliwość waloryzacji sądowej świadczeń pieniężnych wynikających z  przedwojennych obligacji powstała dopiero z dniem 11 maja 2008 r. t.j. z datą wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego j.w.

Tak więc przed datą 11 maja 2008 r. wytoczenie procesu nie miało żadnego sensu. Tymczasem Łukasz P. skierował sprawę jeszcze w roku 2004 .

W uzasadnieniu swojego wyroku Trybunał  Konstytucyjny wspomniał, że roszczenia posiadaczy obligacji mogą być uwzględnione, nawet wówczas, gdy Skarb Państwa podniesie zarzut przedawnienia.

Sądy niejednokrotnie dochodziły do wniosku, że podniesiony przez osobę uprawnioną zarzut przedawnienia może być sprzeczny z zasadami współżycia społecznego i jako taki nie podlegał on uwzględnieniu.Dla przykładu podaję cytat z orzecznictwa warszawskiego Sądu Apelacyjnego.

Otóż w wyroku z dnia 17 marca 2004 r. sygn. I ACa 1228/2003 sąd ten wyraził następujący pogląd :„Powoływanie się przez Ministra Finansów ( Skarb Państwa ) na przedawnienie roszczeń posiadacza przedwojennych obligacji należy zakwalifikować jako nadużycie prawa”.

Obecnie, gdy droga do waloryzacji roszczeń pieniężnych z przedwojennych obligacji została otwarta sądy unikają orzeczeń merytorycznych korzystając z faktu zgłoszonego przez Skarb Państwa zarzutu przedawnienia.

Problem jednak istnieje i nie da się tego załatwić „polityką strusia”.Trzeba bardziej klarownie ustalić kryteria waloryzacji, ograniczając krąg osób uprawnionych do osób, które nabyły obligacje przed wojną oraz ich spadkobierców.

Trzeba również ustalić jakie są możliwości budżetu aby owe roszczenia zaspokoić. Myślę, że posiadacze obligacji żądają zdecydowanie za dużo. Nie może być mowy o przyznaniu im świadczenia na podstawie  prostego  przeliczeniu w oparciu o  kryterium złota, dolara albo innego miernika. Do wypłaty pozostawałaby zaledwie część tego roszczenia, aby nie zostały nadmiernie uszczuplone interesy podatników. Zaspokojenie tych roszczeń prowadziłoby automatycznie do zmniejszenia wydatków budżetowych na zwykłe cele jak opieka zdrowotna czy edukacja. W związku z tym posiadacze obligacji powinni zadowolić się częścią wyliczonej podstawy waloryzacji.

 Oceń wpis  oddane głosy: 13 / 2

 W praktyce zakładów pracy i ZUS utrwalił się pogląd, że nie wszystkie składniki wynagrodzenia od których pobrana została składka należy uwzględniać przy ustalaniu podstawy wymiaru zasilku chorobowego.

 Oceń wpis  oddane głosy: 2 / 1

Każdy chłopak gral w piłkę nożną. Mecze rozgrywane były pomiędzy poszczególnymi klasami. Walka była ostra, pamiętam słodycz zwycięstwa i gorzkość przegranej. W liceum biegałem na 1000 m. Jaki to był wysilek, jaka różnica pomiędzy miejscem przy lewym skraju bieżni i na zewnętrznej. Cała szkoła kibicowała zawodnikom bardzo żywo reagując. Udawało mi się osiągać czas poniżej 3 minut, a niektórzy koledzy na 100 m poniżej 12 sek., rekordzista Szkoły legitymował się czasem 11,3 sek. A były  to lata 1953-1957, a nasz wiek wahał się od 14 do 18 lat i nikt nie trenował w klubie.

Mieszkałem we Wrocławiu, kibicowałem drużynie PAFAWAGU, wszyscy zawodnicy pracowali w fabryce, mieli tylko urlopy na obozy szkoleniowe, to prawda że otrzymywali jakieś premie, ale to nie było zawodowstwo. Czołowy napastnik p.Szymczak pracował jako tokarz. PAFAWAG był nawet w II lidze, ale trwale utrzymywał się w lidze okręgowej.

Wojtek Fortuna pojechał do Sapporo bez żadnego wsparcia, nie jestem jego krewnym, ale miło mi  posiadać to samo nazwisko. Od jednego z moich klientów otrzymałem zdjęcia Wojtka z Sapporo,miał zwykłe drewniane narty, sukienne narciarskie spodnie, zwykłe buty, zakopiański wełniany sweter, rękawice robione na drutach z jednym palcem i skoczyl 111 m, a takiego wyniku nie powstydziłby się współczesny skoczek dysponujący super nowoczesnym sprzętem i całą infrastrukturą począwszy od masażysty, poprzez pschologów, terapeutów, masażystów, trenera i jego asystentów. Wojtek nie otrzymał żadnej nagrody pieniężnej, a tylko gratulacje, tyle że od całego Narodu.

Cóż  mieliśmy sport amatorski, pomimo wszystko amatorski, bo to co nawet sportowcy otrzymywali,to były to grosze w stosunku do gaży zawodowców.

Wielkie kluby funkcjonują za zasadzie spółek prawa handlowego, a więc stosownie do przepisów k.s.h. muszą przynosić akcjonariuszom zysk. Zawodnicy są majatkiem tych spółek, czyli przedmiotami przeznaczonymi do handlowego obrotu. Są oni przedmiotem sprzedaży tak jak  maszyny, materiały, czy sprzęt.

Dlatego sport zawodowy powinien być ograniczony, albowiem jest to patalogia, której nie uda się zlikwidować. Akcja 1000 stadionów dla 1000 gmin jest cenną inicjatywą i trzeba wszystko zrobić aby ta idea nie spaliła na panewce politycznych przetargów.

 Póki co na olimpiadzie posypały się medale, rzut kulą, wioślarstwo- ale to są faceci  (Majewski i wioślarze) dla których sport nie jest czystą komercją.  Chłopacy płakali w czasie hymnu. A Tomasz Majewski śmiał się i skakał do góry z radości, płakała jego mama w czasie rozmowy telefonicznej z synem. Może przed nami dalsze radosne epizody. )

Niestety pomimo kilku plusów - efekty wieloletnich przygotowań do Olimpiady okazały się mierne. Może stanie się cud, ale my,  Polacy zbyt łatwo wierzymy w cudy. 

Reforma polskiego sportu powinna nastąpić od maksymalnego ograniczenia zawodowstwa, od natychmiastowego odsunięcia od władzy obecnych ekip, dymisji ministra sportu, zmiany władz wiiększości związków, których powinni zastąpić ludzie młodzi o wieku najwyżej do 40 lat. a NIK powinna przeprowadzić kontrolę przeznaczonych na Olimpiadę wydatków.  

p.s.1

Przed chwilą przeczytalem apel polskich szermierzy o zmianę władz związku, o wybranie ludzi młodych,  jakby telepatiia.. Z drugiej strony należy tym młodym powiedzieć, że sport to nie komercja, a stypendium to nie wynagrodzenie. Zapewnienie warunków do odpowiedniego treningu następuje w ramach sportu amatorów, a nie zawodowców.

p.s.2

Przegrali siatkarze, przegrali szczypiorniści, przegrywają lekkoatleci i żeglarze, nie wińmy zawodników winny jest system, po prostu system polskiego sportu jest chory.

 p.s.3

Właśnie oglądam zakończenie Olimpiady. mamy 10 medali, a naszych pretendtów było prawie 300. Patrzę na ten spektakl bez zachwytu. Starożytni Grecy na czas igrzysk nie bili się,  nikt nikogo nie zabijał. Gospodarze Igrzysk krawo stlumili pokojową rewoltę podbitego Tybetu, a potem kazali swoim ludziom nieść przez Tybet ogień oilimpijski, Rosjanie napadki na Gruzję i jeszcze stamtąd nie wyszli. Zbrodniarze -  islamiści nadal mordują niewinnych ludzi.

A sportowcy? To nie jest sport ale absurdalna pogoń za rekordem. Są to zswykli zawodowcy jak np. siatkarze albo ludzie, którzy oderwani są od domu przez prawie cały rok - niewolnicy sportu z własnej woli. Rzecz jasna nie mogą się oni sami utrzymać, otrzymują stypendium. I po co tak harać, kosztem własnego zdrowia, czasu, rodziny? Czy nie należałoby znieść rekordy świata, wszystkie dotychczasowe anulować, aby przywrócić normalność?

 Oceń wpis  oddane głosy: 0 / 0

Do stałej praktyki Policji należy spektakularne zatrzymanie osoby podejrzanej. A więc dzwonek do drzwi o 6 rano, kamera, kajdanki itd a następnego dnia ...wypuszczenie na wolność.

W wielu przypadkach okazało się że tak drastyczne środki, bardzo upokarzające i dotkliwe były zbędne.

Oto przykład podany przez Gazetę Kołobrzeską. Starszy pan filmował sobie kwiaty na działce i nie tylko na swojej ale też na posesji sąsiada, ten wezwał Policję zjawiło się kilku strażników prawa, kamerę zabrali i skutego kajdankami dziadka zawieziono na Komisariat, zarzucono mu brak dowodu osobistego.

Ponoć ów "sprawca" nie chciał dokumentu tożsamości pokazać i nawet podać swych danych osobowych.

Dodatkowo - w tym przypadku starszy pan został doprowadzony na Komisariat w krótkich spodenkach, trzymany przez 24 godziny i bez leków, które przyniosła mu do aresztu żona.

Ale czy w tej sprawie istniały podstawy do zatrzymania? Wątpię.

Wystarczyłoby pouczenie że "pokrzywdzony" może dochodzić swoich praw w drodze procesu cywilnego, art, 23 i 24 k.c. ochrona dóbr osobistych. Nikt nie ma prawa robić drugiej osobie zdjęcia bez zgody tej osoby, wyjątkiem są publiczne wystąpienia.

Obywatel nie ma obowiązku posiadania przy sobie dowodu osobistego, natomiast dane osobowe powinien udostępnić Policji, ale tylko wówczas gdy zachodzą ku temu prawne podstawy, a tych trudno się w opisanej sytauacji dopatrzyć.